ใส่ใจในเรื่องที่ไม่จำเป็น

             "เมื่อสามวันก่อนคุณทานอะไรเป้นอาหารเช้าครับ"...    เอ....."จำไม่ได้"
   
          ความทรงจำของคนเรานั้นสั้นยิ่งกว่าไม้ขีดไฟซะอีก ถ้าเป็นเรื่องที่เราไม่ได้ใส่ใจ
     เรื่องของชีวิตประจำวัน ในหนึ่งวันคนเราทำอะไรมากมายหรือบางคนก็ไม่ทำอะไรเลย
    มีทั้งเรื่องที่จำได้บ้าง จำไม่ได้บ้างรวมๆกันไป จะดีแค่ไหนถ้าเราจำได้ทั้งหมดเลยว่าเรา
    เคยทำอะไรในวันที่ผ่านมา

          การบรทึกเรื่องราวชีวิตประจำวันนั้นเป็นเรื่องที่สนุก ได้รู้จักตัวเอง ได้อยู่กับตัวเอง
    ฝึกการเป็นนักเขียนเรียงความที่ดี(รึปล่าว ฮ่าๆ) เรื่องบางอย่างที่เราไม่เคยจะใส่ใจมันเลย
    สักกะติ๊ด วันนึงเรื่องเหล่านั้นมันอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตคุณไปเลยก็ได้นะ

         มีชายคนหนึ่งเป็นโรคอัลไซเม่อตอนช่วงอายุ ย่างเข้า 75 เราจำอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั้ง
    ชื่อของตัวเอง เขามีลูกอยู๋ 2 คน ทั้ง 2 คนนั้นต่างเบื่อที่พ่อของเขาทำตัวน่าลำคาญ จำอะไรไม่ได้
    ชอบจะเดินออกไปนอกบ้านแล้วกลับบ้านไม่ถูก ทั้ง 2 คนจึงคิดจะให้พ่อย้ายไปอยู่ บ้านคนชรา
    เพราะคิดว่าตนเองนั้นเลี้ยงดูไม่ไหว 2 ปีได้ผ่านพ้นไป พ่อของเราเสียชีวิตจากโรคแก่ชรา
    มีคนมางานศพมากมาย ภายในงานลุงของทั้ง 2 คนยื่นสมุดเล่มหนาให้ทั้ง 2 คนนั้น
    หน้าปกเขียนว่า ดวงใจของพ่อ

       'ผมได้เป็นพ่อคนแล้ว' วันที่ 2 ม.ค 1982 ผมได้ลูกแฝด   เขาทั้ง 2 คน น่ารักมากๆเลยครับ
    แต่น่าเสียดายแกทั้ง 2 ไม่ค่อยแข็งแรง แต่ผมสาบานได้เลยว่าผมจะเลี้ยงเขาทั้ง 2 คนให้เป็น
    เด็กดีและเติบโตเป็นเด็กที่แข็งแรงสมบูณษ์ให้ได้'

       ทั้ง 2 คนได้ดูไดรี่ที่ผู้เป็นพ่อได้เขียนไว้ ก็ร้องไห้ออกมา คิดถึงผู้เป็นพ่อที่ร่วงลับ ไม่มีทางหวนกลับ
    ทิ้งไว้แค่ลายมือบนกระดาษหนังสือเก่าๆ ที่เขียนถึงลูกอันเป็นที่รัก

        ถึงลูกที่น่ารักของพ่อ ถ้าหากวันใดที่พ่อไม่อยู่แล้ว อยากให้ลูกเก็บหนังสือเล่นนี้ไว้เป็นตัวแทนของพ่อ ลูกรู้มั้ยว่าลูกทั้งสองคือดวงใจของพ่อ พ่อรักหนูมากมากที่สุด มากกว่าใคร ขอให้ลูกมีชีวิตที่ดีมีความครัวที่ดี พ่อรักลูกทุกคน

...................................................................................................................................................................
   

ผ่อนคลายบ้าง ^^

"เวลาเคลียๆผมชอบเล่นเกมส์ครับ"

          

                 เวลาไม่มีอะไรทำเวลาเหนื่อยๆจากงานผมมักจะเล่นเกมส์(หาอย่างอื่นทำไม่ได้จริงๆ TT^TT )

ส่วนมากจะเล่น LOL ครับ ว่างๆแอดมาเล่นด้วยกันนะครัย ID AIMER

หาห้องๆ ^^

เย้ ได้แล้ววันนี้เล่น ZED

ยินดีที่ได้รู้จัก...

สวัสดีครับผมชื่อ "นครินทร์   คชพร"

        ผมมีชื่อเล่นว่า "บาส" ผมเป็นคนจังหวัดตราดครับ โตที่ตราด  เรียนอยู่ที่ตราด จนถึงป.3
  แม่ผมจึงย้ายตัวผม มาอยู่กับแม่ที่ชลบุรีครับ  ผมมาอยู่ก็เรียน ป.4 ที่นี่ จนถึง ม.ปลาย
  แต่มีเหตุการ์ณ เหตุการ์ณหนึ่ง ที่ทำให้ผมไม่จบการศึกษา ผมเสียดายเวลานั้นมากครับ
     
        ผมมีแฟน ผมติดเธอมากเวลากลางคืนผมไม่ยอมหลับ ไม่ยอมนอน ผมคุยกับเธอทั้งคืน
  เราทั้งคู่ เจอกันในเว็บบอร์ดแห่งหนึ่งครับ เราคุยกันมาเรื่อยๆได้ซักประมาน ปีครึ่ง
  ผมตัดสินใจไปหาเธอ เราเจอกันครั้งแรก เขิลมาก(คงเข้าใจเนอะ ^^) เราคบกันมาจนถึงตอนนี้
  จะ 4 ปีแล้วครับ หลังๆมานี้ทะเลาะกันบ่อยมากครับ เพราะเวลาที่มีให้กันน้อยมาก

         ทางบ้านผมขายเครื่องสำอางค์ครับ เวลาที่จะคุยกันมีน้อยมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้คุยกันเลย
  ผมมีความสุขกับชีวิตปัจจุบันมากครับ จนถึงวันนี้ที่ผมกำลังเขียนบล็อกชิ้นแรกของผมอยู่นี้
  ผมมีความคิดว่าอยากจะเปลี่ยนตัวเอง ที่เป็นคนเลื่อยๆเฉี่อยๆ ให้ดูมีอะไม่มากขึ้น
  ในวันข้างหน้าผมต้องโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว  วันนี้ผมังไม่มีอะไรเลย เรียนก็ไม่จบ ดรอปเรียนมา
  ก็จะครบ 1 ปีเต็มแล้ว ผมอยากจะไปเรียนอีกครั้ง อยากมีเงินอยากทำงาน ไม่อยากเกาะแม่กินอีกแล้ว

        ผมจึงเลือกที่จะมาเขียนบล๊อกเพื่อ เป็นกำลังใจให้ตัวเอง วันใดที่ผมท้อ ผม...ก็จะกลับมาอ่าน  บล็อกของผม ที่นี่ เพื่อย้ำเตือนว่าผมเคยเป็นใคร เคยทำอะไร ผมเคยฝันไว้ว่าอย่างไรเมื่อตอนที่ผมยัง    เด็ก

      ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเริ่มเขียนบล็อก (รู้สึกมีความสุขจังเลย เหมือนได้เขียนไดร์อารี่ ^^)