ใส่ใจในเรื่องที่ไม่จำเป็น

             "เมื่อสามวันก่อนคุณทานอะไรเป้นอาหารเช้าครับ"...    เอ....."จำไม่ได้"
   
          ความทรงจำของคนเรานั้นสั้นยิ่งกว่าไม้ขีดไฟซะอีก ถ้าเป็นเรื่องที่เราไม่ได้ใส่ใจ
     เรื่องของชีวิตประจำวัน ในหนึ่งวันคนเราทำอะไรมากมายหรือบางคนก็ไม่ทำอะไรเลย
    มีทั้งเรื่องที่จำได้บ้าง จำไม่ได้บ้างรวมๆกันไป จะดีแค่ไหนถ้าเราจำได้ทั้งหมดเลยว่าเรา
    เคยทำอะไรในวันที่ผ่านมา

          การบรทึกเรื่องราวชีวิตประจำวันนั้นเป็นเรื่องที่สนุก ได้รู้จักตัวเอง ได้อยู่กับตัวเอง
    ฝึกการเป็นนักเขียนเรียงความที่ดี(รึปล่าว ฮ่าๆ) เรื่องบางอย่างที่เราไม่เคยจะใส่ใจมันเลย
    สักกะติ๊ด วันนึงเรื่องเหล่านั้นมันอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตคุณไปเลยก็ได้นะ

         มีชายคนหนึ่งเป็นโรคอัลไซเม่อตอนช่วงอายุ ย่างเข้า 75 เราจำอะไรไม่ได้เลยแม้กระทั้ง
    ชื่อของตัวเอง เขามีลูกอยู๋ 2 คน ทั้ง 2 คนนั้นต่างเบื่อที่พ่อของเขาทำตัวน่าลำคาญ จำอะไรไม่ได้
    ชอบจะเดินออกไปนอกบ้านแล้วกลับบ้านไม่ถูก ทั้ง 2 คนจึงคิดจะให้พ่อย้ายไปอยู่ บ้านคนชรา
    เพราะคิดว่าตนเองนั้นเลี้ยงดูไม่ไหว 2 ปีได้ผ่านพ้นไป พ่อของเราเสียชีวิตจากโรคแก่ชรา
    มีคนมางานศพมากมาย ภายในงานลุงของทั้ง 2 คนยื่นสมุดเล่มหนาให้ทั้ง 2 คนนั้น
    หน้าปกเขียนว่า ดวงใจของพ่อ

       'ผมได้เป็นพ่อคนแล้ว' วันที่ 2 ม.ค 1982 ผมได้ลูกแฝด   เขาทั้ง 2 คน น่ารักมากๆเลยครับ
    แต่น่าเสียดายแกทั้ง 2 ไม่ค่อยแข็งแรง แต่ผมสาบานได้เลยว่าผมจะเลี้ยงเขาทั้ง 2 คนให้เป็น
    เด็กดีและเติบโตเป็นเด็กที่แข็งแรงสมบูณษ์ให้ได้'

       ทั้ง 2 คนได้ดูไดรี่ที่ผู้เป็นพ่อได้เขียนไว้ ก็ร้องไห้ออกมา คิดถึงผู้เป็นพ่อที่ร่วงลับ ไม่มีทางหวนกลับ
    ทิ้งไว้แค่ลายมือบนกระดาษหนังสือเก่าๆ ที่เขียนถึงลูกอันเป็นที่รัก

        ถึงลูกที่น่ารักของพ่อ ถ้าหากวันใดที่พ่อไม่อยู่แล้ว อยากให้ลูกเก็บหนังสือเล่นนี้ไว้เป็นตัวแทนของพ่อ ลูกรู้มั้ยว่าลูกทั้งสองคือดวงใจของพ่อ พ่อรักหนูมากมากที่สุด มากกว่าใคร ขอให้ลูกมีชีวิตที่ดีมีความครัวที่ดี พ่อรักลูกทุกคน

...................................................................................................................................................................